از اختلاف سیاسی تا فرسایش عاطفی وقتی همسر به رقیب فکری تبدیل می شود
به گزارش نیو وبلاگ، نفوذ قطبی سازی های رسانه ای و هیجان های زودگذر سیاسی به خلوت خانه، گفتگوی همسران را به میدان منازعه ایدئولوژیک مبدل کرده و پیوند عاطفی خانواده را در معرض فرسایش قرار می دهد.
مبلغ – سرویس سبک زندگی: در دنیای به شدت رسانه ای امروز، مرز میان فضای عمومی و حوزه خصوصی بالاتر از هر زمان دیگری مخدوش شده است. امواج متلاطم اخبار، صف بندی های جناحی شبکه های اجتماعی و التهاب های لایتناهی جهان سیاست، بی سر و صدا از درگاه خانه عبور می کنند و درست در نقطه ثقل زیست مشترک یعنی میز شام یا گفتگوی شبانه جا خوش می کنند. پدیده ای که روان شناسان و جامعه شناسان خانواده از آن با عنوان استقطاب سیاسی در حریم خصوصی یا سرریز اضطراب های مدنی به روابط عاطفی یاد می کنند، امروزه خیلی از زوج ها را خواسته یا ناخواسته درگیر تنش های فرساینده کرده است.
جامعه مدرن با بمباران بی وقفه روایتهای متناقض، انسان ها را به اتخاذ مواضع صفر و صدی سوق می دهد. وقتی دو انسان با خاستگاه های ذهنی، فرهنگی یا تحلیلی متفاوت زیر یک سقف گرد هم می آیند، طبیعی است که در رویدادهای کلان روز دیدگاه های یکسانی نداشته باشند. چالش بنیادین از آنجا شروع می شود که افراد هویت فردی و ارزش پیوند زناشویی را با وفاداری به یک جناح، شخص یا گفتمان سیاسی گره می زنند. در چنین وضعیتی، مخالفت همسر با یک تحلیل سیاسی، دیگر به عنوان یک تفاوت نگرش طبیعی تلقی نمی گردد، بلکه نوعی خیانت فکری، بی شعوری سیاسی یا تهدیدی ضد ارزش های بنیادین طرف مقابل ترجمه می گردد. اریک فروم، روان کاو برجسته، در تحلیل های خود پیرامون هنر عشق ورزیدن به روشنی اخطار می دهد که عشق بالغانه نوعی یگانگی در عین حفظ یکپارچگی و استقلال فردی است؛ حال آن که کوشش برای یکسان سازی عقیدتی در حریم امن خانواده، رابطه را از مدار مهر به ورطه سلطه گری سوق می دهد.
تجربه کلینیکی مشاوران خانواده نشان میدهد در سالهای اخیر مشاجره های کلامی بر سر مسایل روز، به صورت محسوسی جایگزین چالش های سنتی همسران شده است. فردی که خشم ناشی از ناتوانی در تغییر معادلات کلان اجتماعی را در درون خود تلمبار کرده، ناخودآگاه نزدیک ترین شریک زندگی خویش را به سیبل تخلیه این ناکامی تبدیل میکند. در این بستر، تحقیر، برچسب زنی سیاسی و مسخره کردن تحلیل های دیگری، کم کم دیوار اعتماد عاطفی را تخریب می کند. پیوند زناشویی بر پایه های بنیادین تفاهم، مدارا، پذیرش تفاوت ها و همدلی بنا شده است، در حالیکه ذات منازعات جناحی مبنی بر حذف، تخریب حریف و دوگانه سازی ما و آنها شکل می گیرد. ورود این منطق خشن به بستر خانه، کارکرد آرامش بخشی و سکونت خانواده را کاملا خنثی می سازد.
خانواده موفق پناهگاهی امن در مقابل فرسایش های جهان پرآشوب بیرون است، نه شعبه ای از میتینگ های حزبی یا تریبون تسویه حساب های رسانه ای. زوج های هوشمند درمی یابند که بقای آشیانه مشترک و حفظ حریم امن فرزندان، ارزشی بمراتب فراتر از اثبات درستی یک پیش بینی سیاسی زودگذر دارد. آنها بجای تحمیل افکار یا بریدن رشته گفتگو، با تأکید بر گوش دادن فعال و تاب آوری روانی، مهارت مرزبندی هوشمندانه را تمرین می کنند؛ مهارتی که اجازه نمی دهد موج های ناپایدار بیرونی، لنگرگاه سکون و آرامش خانوادگی را در هم بشکند.
در معارف اسلامی هم خانواده کانون آرامش، مودت و کانون رشد انسانی معرفی شده است. متون اصیل دینی با نگاهی واقع بینانه به تنوع افکار، همواره بر نرم خویی، مدارا و چشم پوشی از تفاوت های سلیقه ای برای بقای حریم مشترک تاکید کرده اند؛ نکته ای که در ادبیات اخلاقی و روایی ما هم جلوه ای عمیق دارد و جایگاه آن در منابع معتبر قابل ردیابی است:
۱. قرآن کریم غایت آفرینش همسران را رسیدن به آرامش متقابل دانسته و اساس این پیوند را بر پایه محبت قلبی و مهربانی قرار داده است (سوره روم، آیه ۲۱):
«وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً»
و از علامتهای او این است که از خود شما همسرانی برای شما آفرید تا در کنارشان آرامش یابید و میانتان دوستی و مهربانی نهاد.
۲. پیامبر اکرم (ص) مدارا با انسان ها را نه یک گزینه فرعی، بلکه هم تراز با تکالیف اصلی الهی برمی شمارند که در محیط خانواده اهمیتی دوچندان می یابد (الکافی، جلد ۲، صفحه ۱۱۷، باب المداراة، حدیث ۲):
«أَمَرَنِی رَبِّی بِمُدَارَاةِ النَّاسِ کَمَا أَمَرَنِی بِأَدَاءِ الْفَرَائِضِ»
پروردگارم مرا به مدارا کردن با مردم فرمان داد، همان گونه که به ادای واجبات فرمان داد.
https: //lib.eshia.ir/۱۱۰۰۵/۲/۱۱۷
منبع: newweblog.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب