۴۴ سال حبس انفرادی در آمریکا روایت واقعی زندگی آلبرت وودفاکس، سیاهپوست آمریکایی

۴۴ سال حبس انفرادی در آمریکا روایت واقعی زندگی آلبرت وودفاکس، سیاهپوست آمریکایی

به گزارش نیو وبلاگ، کتاب «انفرادی: حبسیه امید» روایت تعجب آور آلبرت وودفاکس، زندانی سیاهپوست آمریکایی است که 44 سال را در حبس انفرادی گذراند. او که در سال 1972 به افترا قتل یک نگهبان زندان محکوم شد، همیشه بر بی گناهی خود تاکید داشت. این کتاب با ترجمه بهار سرلک و انتشار انتشارات خوانه، علاوه بر شرح تجربه زیسته وودفاکس، به تاریخچه حبس انفرادی، تبعیض نژادی و مقاومت در زندان های آمریکا می پردازد.


به گزارش نیو وبلاگ به نقل از خبر آنلاین به نقل از ایبنا - مهدی آزموده، پژوهشگر فلسفه: انفرادی. چهل وچهار سال! سکوت نکنید؛ واژه ها را در دهان مزه مزه کنید و بگذارید تیغ برّنده این اعداد گلوی وجدان را بدرد: چهل وچهار سال! زندان نه، قفس! حبس عمومی نه، انفرادی مطلق! بیست وسه ساعت در شبانه روز، در حفره ای بتنی به ابعاد دو در سه متر؛ بدون لمس پوست دستی دیگر؛ بدون دیدن درختی، ستاره ای، افقی؛ زیر هجوم خیره کننده نور نئونی که چهار دهه حتی یک ثانیه خاموش نشد تا تاریکی را هم از چشمانت دریغ کند. تکرار کنید این کلمات را: چهل وچهار سال انفرادی در قلب کشوری که خودش را فانوس دریایی دموکراسی، حقوق بشر و آزادی جهان می نامد. این نه یک استعاره ادبی است، نه برشی از دوزخ خیالی دانته و نه کابوسی کافکایی. این واقعیتِ مستند و تاریخِ زیسته آلبرت وودفاکس (Albert Woodfox) است؛ مردی که از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۶ طولانی ترین حبس انفرادی تاریخ امریکا را از سر گذراند.
کتاب «انفرادی: حبسیه امید»
کتاب «انفرادی: حبسیه امید» (منتشرشده توسط انتشارات خوانه، با ترجمه بهار سرلک)، یک خودزندگی نامه معمولی یا مرثیه ای برای مظلومیت فردی نیست؛ این اثر، سندی عریان و اعلام کیفرخواستی آتشین ضد تمدنی است که زیر نقاب قانون و حقوق اساسی، شنیع ترین ساختار برده داری و شکنجه سفید را در قرن بیست ویکم بازتولید کرده و به حیات وحشیانه خود ادامه می دهد.
۱. توهم رهایی: متمم سیزدهم و استقرار نظام «برده داری خفی»
برای درک شالوده کتاب و چرایی دفن چهل وچهار ساله وودفاکس، نباید فریب ادبیات رمانتیک «اعلامیه آزادی بردگان» آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۳ را خورد. تاریخ رسمی غرب به ما آموخته است که جنگ داخلی امریکا به برده داری تمام کرد، اما حقیقت مادی و ثبت شده در متون قانونی چیز دیگری می گوید: برده داری در آمریکا هیچگاه لغو نشد، بلکه فقط با تغییر کاربری، از مزارع خصوصی به انحصار دولت منتقل شد.
سند غیرقابل انکار این ادعا، متن صریح «متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده» (مصوب ۱۸۶۵) است. در بند اول این متمم با لحنی منافقانه آمده است:
«نه برده داری و نه بیگاری الزامی در ایالات متحده یا هر نقطه دیگری که در عرصه قضایی آن قرار دارد وجود نخواهد داشت، مگر به عنوان مجازات جرمی که شخص به صورت قانونی بابت آن محکوم شده باشد.»
همین استثنای شیطانی، بنیاد بزرگ ترین و مخوف ترین ماشین «برده داری مخفی» در دوران مدرن شد. قانون گذاران نژادپرست ایالت های جنوبی فورا بعد از جنگ داخلی دریافتند که برای حفظ زنجیرها، صرفاً کافی است سیاه پوستان را «مجرم» اعلام کنند. اینگونه بود که «قوانین سیاه» (Black Codes) و جرایم ساختگی نظیر «ولگردی»، «عدم اثبات اشتغال»، «تجمع مشکوک بالاتر از دو نفر» یا حتی «نگاه توهین آمیز به یک سفیدپوست» اختراع شدند. نظام قضایی به یک تور صیادی بدل شد: پلیس، سیاهپوست آزادشده را بازداشت می کرد، دادگاه او را به جرم واهی ولگردی محکوم می ساخت و سپس با استناد به متمم سیزدهم، او را به عنوان «برده قانونی دولت» به نظام اجاره زندانیان (Convict Leasing) و مزارع کار الزامی می سپرد.
آلبرت وودفاکس
آلبرت وودفاکس فرزند بلافصل چنین ژنتیک سیاسی و نژادی فاسدی است. وی در سال ۱۹۴۷ در زاغه های نیواورلئان به دنیا آمد؛ شهری که فقر، تبعیض مطلق، خشونت روزمره پلیس و تحقیر نژادی سرنوشت هر کودک سیاه پوستی را قبل از نخستین گریه اش تعیین می کرد. وقتی فقر سیستماتیک، نبود آموزش و محاصره اقتصادی تمام درها را ببندد، پناه بردن به خلاف های خرد، فرار و دزدی نه یک انتخاب اخلاقی، بلکه فرم بیولوژیک بقاست. وودفاکس به زندان می افتد، اما آنچه سرنوشت او را به یک تراژدی حماسی پیوند می زند، نه یک سرقت ساده بانک، بلکه ورود به بزرگ ترین سلاخ خانه جنوب است: «زندان آنگولا».
۲. آنگولا: بقای جغرافیای مزرعه در کالبد ندامتگاه
ندامتگاه ایالتی لوئیزیانا ملقب به «آنگولا» (Angola) یک زندان تصادفی نیست. زمین ۱۸ هزار جریبی این زندان، قبل از جنگ داخلی، مزارع وسیع برده داری فردی به نام آیزاک فرانکلین بود؛ مزارعی که اسمش را مستقیما از کشور «آنگولا» گرفته بود، برای اینکه اکثریت مطلق برده های رنج کشیده ای که در آن جا تا سرحد مرگ شلاق می خوردند از این منطقه آفریقایی ربوده شده بودند. بعد از الغای اسمی برده داری، این زمین خصوصی توسط ایالت لوئیزیانا خریداری و بدون کوچک ترین دستکاری در زیرساخت مادی و جغرافیایی اش، به «ندامتگاه ایالتی» بدل شد.
در آنگولا هیچ چیز تغییر نکرده بود: سیاهان همچنان از سپیده دم تا شامگاه زیر آفتاب سوزان و شرجی مرگبار لوئیزیانا پنبه، ذرت و نیشکر می چیدند، در حالیکه نگهبانانِ سفیدپوست، سوار بر اسب و مسلح به تفنگ های شکاری، بر بالای سرشان گشت می زدند و کوچک ترین مکث را با شلیک یا شلاق پاسخ می دادند. تنها فرق ماجرا این بود که شلاق ها این دفعه نه به دستور یک «ارباب شخصی»، بلکه به نام «قانون، نظم و عدالت فدرال» فرود می آمد. آنگولا در دهه ۱۹۷۰ خشن ترین و فاسدترین زندان سراسر ایالات متحده بود؛ جایی که تجاوز سیستماتیک و سازمان یافته، تجارت جنسی با هدایت مقامات زندان و بردگی کامل جسمی و جنسی زندانیان جوان توسط روسای باندهای مورد حمایت مدیریت زندان، روال عادی روزمره به حساب می آمد.
در چنین لجنزاری بود که جرقه آگاهی در ذهن وودفاکس شعله ور شد. او با آموزه های «حزب پلنگ های سیاه برای دفاع از خود» (Black Panther Party) آشنا شد؛ جنبشی که به سیاهان آموخت ریشه فقر، خواری و خشونت در بین آنان یک نقص اخلاقی یا نژادی نیست، بلکه پیامد مستقیم ساختار سرمایه داری نژادپرست و استعمار درونی آمریکاست. وودفاکس در زندان خواندن و نوشتن آموخت، کتاب های سیاسی و تاریخی را بلعید و بهمراه رفیق هم بندش هرمن والاس (Herman Wallace)، شاخه حزب پلنگ های سیاه را داخل خودِ زندان آنگولا تاسیس کرد.
آن ها کاری باورنکردنی کردند: به جای تسلیم در مقابل نظام فاسد زندان، دست به روشنگری زدند، در مقابل تجاوزهای مورد حمایت نگهبانان ایستادند، به زندانیان آموزش دادند که تن به حقارت بیگاری ندهند و اتحاد میان محکومان را جایگزین درگیری های قبیله ای ساختند. درست در همین نقطه، زنگ خطر برای ماشین سرکوب دولتی به صدا درآمد. سیستم می توانست با قاتلان و سارقان کنار بیاید، اما حضور یک «انسان سیاهپوست آگاه، سازمان دهنده و انقلابی» گناهی نابخشودنی بود که باید ریشه کن می شد.
در آوریل ۱۹۷۲، زمانیکه برنت میلر، یکی از نگهبانان سفیدپوست زندان، بشکلی مبهم به قتل رسید، توطئه حکومت آغاز شد. هیچ مدرک جرمی، هیچ اثر انگشتی و هیچ شاهدی ضد وودفاکس وجود نداشت. اثر انگشت خونی یافت شده در صحنه جرم حتی با سرانگشتان او همخوانی نداشت. اما دژخیمان پرونده احتیاجی به مدرک نداشتند؛ آنها بدنبال حذف رهبر معنوی مقاومت بودند. با تطمیع و تهدید یک زندانی محکوم به تجاوز و وعده بخشودگی و سیگار به او، شهادتی دروغین سرهم بندی شد. وودفاکس و دو هم رزمش (که بعدها به «سه نفر آنگولا» یا Angola Three شهرت یافتند) بدون دادگاه منصفانه به انفرادی مطلق پرت شدند؛ سلولی که خروج از آن نه ماه ها، بلکه بالاتر از چهار دهه به درازا انجامید.
۳. شکنجه سفید؛ جنایت ضد بشریت در ترازوی حقوق بین الملل
حبس انفرادی طولانی مدت، شنیع ترین شکل «شکنجه سفید» است؛ خشونتی بدون به جا گذاشتن کبودی آشکار روی پوست، اما با هدفی بسیار وحشتناک تر: فروپاشی بازگشت ناپذیر سیستم عصبی، تخریب ادراک حسی و ترور سیستماتیک روان و هویت انسانی.
در نظام حقوق بین الملل، هیچ نقطه ابهامی در محکومیت این اقدام وحشیانه وجود ندارد:
۱. قواعد نلسون ماندلا (قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل متحد برای رفتار با زندانیان): در قاعده ۴۳ صراحتا هرگونه حبس انفرادی بالاتر از ۱۵ روز متوالی به عنوان «انفرادی طولانی مدت» ممنوع اعلام شده است. قاعده ۴۴، این اقدام را مصداق صریح شکنجه، رفتار ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز می داند. استاندارد بین المللی می گوید بعد از ۱۵ روز در انفرادی، صدمه های روانی، شناختی و عصبی به نقطه ای بدون برگشت می رسند. حالا این حد مجاز ۱۵ روزه را در کنار چهل وچهار سال (بیش از ۱۶ هزار روز متوالی!) زیستن وودفاکس بگذارید تا عمق توحش عریان ساختار قضایی امریکا درک شود.
۲. کنوانسیون سازمان ملل متحد ضد شکنجه (UNCAT): بندهای مختلف این معاهده، اعمال هرگونه دردی را که با هدایت یا رضایت ضمنی مقامات دولتی برای شکستن اراده، تنبیه یا اعتراف گیری صورت گیرد، شکنجه قلمداد می کند. گزارشگران ویژه شکنجه سازمان ملل، ازجمله خوان مندز (Juan Méndez)، بارها و بارها صراحتا وضعیت وودفاکس را نمونه بارز نقض فاحش حقوق بشر و استمرار شکنجه سازمان یافته توسط دولت لوئیزیانا و دولت فدرال امریکا اعلام نمودند.
سلولی به ابعاد یک ونیم در دوونیم متر، دیوارهای بتنی بدون پنجره، تختی فلزی، توالتی بدون نشیمنگاه و نوری کورکننده که بیست وچهار ساعته چشم ها را می سوزاند. برای چهل وچهار سال، وودفاکس فقط یک ساعت در روز مجاز بود از آن دخمه بیرون برود، آن هم با دستبند، پابند و زنجیری به دور کمر، تا در قفسی کوچک از توری فلزی قدم بزند و باردیگر به تابوت بتنی اش بازگردانده شود.
مقامات قضایی بارها اعتراف کردند که هدف از نگه داشتن وی در این جهنم، مجازات جرم نبوده است، بلکه همان گونه که یکی از روسای بدنام زندان آنگولا، برل کین، در دادگاه صریحا اظهار داشت: «حتی اگر او قاتل هم نباشد، من حاضر نیستم بگذارم در بند عمومی آزاد بچرخد، چون او هنوز یک پلنگ سیاه وفادار به ایدئولوژی خودش است!» این یعنی آپارتاید فکری و نژادی خالص: دفن زنده به جرم آزادگی در اندیشه!
۴. دیالکتیک مقاومت؛ چطور میتوان در قفس انسان ماند؟
شگفت انگیزترین و الهام بخش ترین لایه کتاب «انفرادی: حبسیه امید»، شرح پیروزی اراده سوبژکتیو بر ماشین ابژه ساز زندان است. چه طور یک انسان چهل وچهار سال در اتاقی به اندازه یک سنگ قبر دوام می آورد و دیوانه نمی شود؟ وودفاکس فرمول این بقا را برای تمام بشریت رمزگشایی می کند: مقاومت، انضباط لایتناهی و ایمان به جمع. او حاضر نشد تسلیم کرختی و جنون تحمیلی شود. در سلولش نظام ورزشی سختی چید؛ هزاران حرکت درجا، شنا و پیاده روی خط کشی شده در فضایی دو متری برای آن که عضله هایش تحلیل نروند. اما مهم تر از تن، مراقبت از آتش ذهن بود. او از پای لوله های فاضلاب و منافذ هوا برای هم بندی هایش پیام می فرستاد، به آنان سواد یاد می داد، قوانین و آئین دادرسی را بند به بند حفظ و نامه نگاری ها و دادخواست های لایتناهی حقوقی را طراحی می کرد.
کتاب سرشار از لحظاتی است که اشک را به خشم و خشم را به افتخار بدل می کند. یکی از این فرازها، اعتصاب غذای مرگبار چهل روزه آن هاست؛ اعتصابی سهمگین نه برای آزادی، نه برای کاستن از سالهای حبس، بلکه تنها و فقط جهت یک حق به ظاهر ساده اما بنیادین: جلوگیری از گذاشتن ظرف غذا روی زمینِ آلوده. نگهبانان سادیست، بشقاب غذای وودفاکس و یارانش را کف کثیف راهرو و پشت میله ها رها می کردند تا زندانیان ناچار شوند مانند حیوانات چهارپا روی زمین خم شوند و در خاک غذا بخورند. چهل روز نخوردن، چهل روز تحلیل رفتن تا سر حد مرگ و خون ریزی داخلی، فقط جهت اینکه نگهبان مجبور شود غذا را بالا بیاورد و در دستان یک «انسان» بگذارد! این کنش، بازپس گیری شأن وجودی بشر در مقابل استبداد مطلق است.
علاوه بر این، بزرگ ترین اسلحه آنها امید بود؛ امیدی نه از جنس خوش خیالی های زرد و تسلی بخش، بلکه «امیدی تبارشناسانه و پولادین» که در وفاداری به رفقا ریشه داشت. وودفاکس رنج از دست دادن مادر، رفقا و سالهای جوانی اش را به سوخت مبارزه بدل کرد و اجازه نداد که نفرت از زندان بانان، انسانیت او را در خود ببلعد. او زندان بانان را نیز ابزارهای درمانده سیستمی می دید که خود قربانی همان جهالتِ نهادینه شده بودند.
۵. بازآفرینی غرش در زبان فارسی
کتاب هایی نظیر «انفرادی» پرتگاه هایی مرگبار برای مترجمان هستند. این قبیل متون، آمیزه ای چندلایه و متناقض از سبک های زبانی متعدد اند که برگردان ناصحیح هر یک، اثر را تباه می سازد:
۱. گویش سیاهان و زبان خیابان: (AAVE) لحن خیابانی زاغه نشینان، ریتم مقطع، اصطلاحات غلیظ زیرپوستی جنوب آمریکا، ناسزاها و ضرب آهنگ محاوره ای.
۲. ادبیات رادیکال و سیاسی حزب پلنگ های سیاه: متونی آبستن نظریه های مارکسیستی، اصطلاحات پیکار ضدامپریالیستی، زبان کادرهای حزبی و مفهوم پردازی های جامعه شناختی درباره ی لومپن پرولتاریا و دفاع مسلحانه.
۳. متون سرد، خشک و بروکراتیک قضایی: نامه نگاری های رسمی حقوقی آمریکا، اصطلاحات دادگاه های تجدیدنظر فدرال، دادخواست های قرار احضار زندانی (Habeas Corpus)، استماع های استرداد دادرسی و واژگان پیچیده آئین دادرسی کیفری.
کمتر مترجمی می تواند بدون فروغلتیدن در ورطه متن های ساختگی و ترجمه های لغتنامه ای، این سه جریان زبانی ناهمگون را در ظرف یک زبان دوم همگن سازد. بهار سرلک در ترجمه این اثر سترگ ۵۰۰صفحه ای در همین نقطه می درخشد. مترجم به جای استفاده از فارسی باسمه ای و خسته کننده کتاب های اداری یا برعکس، سقوط به چاهِ کوچه بازاری های لوس و جعلی، زبانی کوبنده، زنده، تپنده و با این حال بشدت منضبط آفریده است.
او ریتم تند و نفس گیر روایت وودفاکس را حفظ نموده است. وقتی وودفاکس با شما از سلول انفرادی حرف می زند، نثر فارسی مترجم چنان خفقانی می آفریند که خواننده احساس می کند اکسیژن اتاقش درحال پایان است. واژگان فارسی انتخاب شده نه فقط حامل معنا، بلکه حامل بار عاطفی، بوی زنگار میله ها، تعفن بتن خیس و زوزه ممتد باد در راهروهای دوزخی آنگولا هستند. سرلک در برخورد با سیل اصطلاحات حقوقی نظام دادرسی آمریکا، با پژوهشی ژرف و پایبندی به معادل های دقیق کیفری، مانع از افتادن متن به ورطه ابهام شده و با این حال در بخش های سیاسی، شور انقلابی و مانیفست گونه کلمات وودفاکس را حفظ نموده است.
انتشارات خوانه با انتشار چنین متنی نشان داد که نشر مستقل و آگاه می تواند کارهایی بزرگ در راه روشنگری جامعه انجام دهد. چاپ پیراسته، قطع درخور و تعهد به ارایه سندی بدون تحریف، این کتاب را به یکی از مهم ترین رخدادهای ترجمه حوزه علوم انسانی و ادبیات مقاومت در سالهای اخیر بدل کرده است؛ اثری که خواندنش برای هر دانشجوی حقوق، پژوهشگر جامعه شناسی و فعال سیاسی یک لزوم گریزناپذیر است.
متاسفانه کتاب با تیراژ شرم آور ۱۵۰نسخه ای در روزگار توفانی دی ماه تا اسفندماه ۱۴۰۴ به چاپ رسید که آن شرایط دست به دست ویرانه نشر در سالهای اخیر داد و عاقبت کاری کرد کتاب به دست اهلش نرسد.
۶. فراخوان ضد کرختی و فراموشی؛ حبسیه ای برای کل تاریخ
آلبرت وودفاکس عاقبت در فوریه ۲۰۱۶، در ۶۹سالگی و بعد از آن که قضات فدرال بارها به سبب بی اساس بودن شواهد احکام قبلی را باطل کردند، اما دادستانی نژادپرست لوئیزیانا پرونده را باردیگر از نو به جریان انداخت، به لطف پیگیری خستگی ناپذیر وکلای حامی داوطلب و خیزش بین المللی افکار عمومی و همینطور همراهی یک قاضی که وودفاکس بعدا حضوری از او و همسرش تشکر کرد، از دخمه آنگولا آزاد شد. وی در بدو آزادی به خبرنگارانی که بدنبال جملات احساسی بودند، پاسخی تاریخی داد:
«من زنده بیرون آمدم، اما هیچگاه آزاد نیستم مادامی که حتی یک انسان دیگر در سرتاسر این کره خاکی زیر یوغ شکنجه انفرادی درحال جان کندن باشد».
وودفاکس چند سال بعد از آزادی، در تابستان ۲۰۲۲ به سبب عوارض ناشی از کرونا چشم از جهان فروبست؛ اما خونی که وی در رگ های ادبیات مبارزه جاری کرد، هیچگاه نخواهد مرد. کتاب «انفرادی: حبسیه امید» آیینه ای است روبه روی همه ما. این کتاب نه صرفاً نقد آمریکا که فراخوانی جهان شمول ضد ساختارهای سادیستیکی است که پشت نام «قانون»، انسان ها را در انفرادی ذوب می کنند و وجدان جامعه را به خموشی می کشانند.
آلبرت وودفاکس به ما آموخت که حتی اگر تمام دنیای شما را به یک مستطیل دو در سه متری تقلیل دهند، تا وقتی که ذهن تان به زنجیر کشیده نشده باشد و نام دیگران را صدا بزنید، هنوز ارباب سرنوشت خویشید. «انفرادی» را باید خواند، باید با خشم ورق زد و باید واژگانش را چون سلاحی ضد برده داری نوین و انفرادی به عنوان بی رحمانه ترین نوع شکنجه در تمام جهان به کار گرفت. سکوت در مقابل این کتاب ممکن نیست؛ خواندن آن، اعلان جنگ به بی تفاوتی است.
۲۵۹
0.0 / 5
12
1405/08/28
11:47:48
تگهای مطلب: آموزش , اقتصاد , بانک
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
X
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۲ بعلاوه ۳
پربیننده ترین ها

پربحث ترین ها

جدیدترین ها

newweblog.ir - حقوق مالکیت معنوی سایت نیو وبلاگ محفوظ است

نیو وبلاگ

وبلاگ عمومی

نیو وبلاگ، صدای خودرا به گوش دیگران برسانید : وبلاگ شما، هویت شما