نانوذراتی که نویدبخش درمان سرطان هستند

نانوذراتی که نویدبخش درمان سرطان هستند پژوهشگران هلندی، یک سیستم دارو رسانی مبتنی بر نانوذرات ابداع نموده اند که می توانند داروهای بیماری هایی مانند سرطان را مستقیما به سلول های مورد نظر برسانند.


به گزارش نیو وبلاگ به نقل از ایسنا و به نقل از ادونسد ساینس نیوز، "آران ای کوتاه مداخله گر"(siRNA)، به گروهی از مولکول های طبیعی گفته می شود که با خاموش کردن ژن هایی که وظیفه رمزگذاری پروتئین های خاصی را بر عهده دارند، به تنظیم سطح پروتئین کمک می کنند. این مولکول ها به خاطر توانایی خود در تنظیم سطح پروتئین، ظرفیت بالایی بعنوان عوامل درمانی دارند. اگر سطح این پروتئین ها تنظیم نشود، می تواند به سطوح سمی برسد و تخریب سلول ها را در پی داشته باشد. با این وجود، دانشمندان هنوز برای رساندن آران ای کوتاه مداخله گر به محل مورد نظر خود در بدن، با مشکل روبرو هستند برای اینکه این مولکول ها بعنوان دارو، ناپایدار هستند و واکنش ایمنی ایجاد می کنند. این موضوع، بدن را ترغیب می کند تا آنها را به سرعت دفع کند.
پژوهشگران "دانشگاه اوترخت"(University of Utrecht) هلند به سرپرستی "پیتر ویدر"(Pieter Vader)، استاد کاردیولوژی و پزشکی ترمیمی این دانشگاه، یک سیستم دارورسانی ابداع نموده اند که می تواند بر این محدودیت غلبه کند.
ویدر اظهار داشت: آران ای کوتاه مداخله گر می تواند برای بیماری هایی که در آنها باید ژن های خاص یا پروتئین های بیماری زا خاموش شوند، بعنوان یک درمان بالقوه عمل کند. آران ای کوتاه مداخله گر باید در سیتوپلاسم سلول های مورد نظر، فعال شود. با این وجود، بعنوان یک مولکول بزرگ با بار منفی و همین طور بعنوان یک مولکول قطبی نمی تواند بسادگی از غشای سلول عبور کند.
این گروه پژوهشی، نانوذرات ترکیبی را برای محصور کردن آران ای کوتاه مداخله گر و محافظت از آنها در مقابل آنزیم هایی که به تخریب آنها منجر می شوند، ایجاد کردند. این بستر جدید، از مزایای ماهیت آمفیفیلیک "لیپوزوم ها" (Liposomes) بهره می برد که قطرات چربی هستند که با یکدیگر ترکیب می شوند تا یک حباب یا کره محافظ را بطور طبیعی تشکیل دهند. همچنین، سیستم دارورسانی طبیعی "وزیکول های خارج سلولی"(EVs) را به کار می گیرد که سلول ها آنها را برای برقراری ارتباط با یکدیگر در سایر قسمت های بدن منتشر می کنند.
آران ای کوتاه مداخله گر را می توان بسادگی در نانوذرات ترکیبی محصور کرد تا از آنها در مقابل مکانیسم های دفاعی بدن محافظت گردد برای اینکه لیپوزوم ها می توانند خودرا در اطراف دارو جمع کنند و یک پوشش آبگریز محافظ به وجود بیاورند. همچنین، آران ای کوتاه مداخله گر محصورشده می تواند بواسطه توانایی طبیعی وزیکول های خارج سلولی برای عبور از غشای بیرونی سلول و حمل بار، بسادگی به محل مورد نظر در بدن برسد.
این گروه پژوهشی از روشی استفاده کردند که طی آن، مخلوطی از لیپیدها و حلال را آبگیری می کنند تا یک لایه نازک چربی باقی بماند. سپس مخلوط را در آب حاوی وزیکول های خارج سلولی و مولکول های دارو قرار دادند. آران ای کوتاه مداخله گر نهایتاً توسط قطرات لیپید محصور شد تا ترکیب لیپوزوم و وزیکول های خارج سلولی را تشکیل دهد.
ویدر اظهار داشت: ما در این پژوهش نشان داده ایم که با افزایش نسبی محتوای وزیکول های خارج سلولی در این ترکیبات، جذب سلول ها دیگر تحت تاثیر محتوای لیپوزوم قرار نمی گیرد. بنابراین، بنظر می رسد که مولکول های سطح وزیکول های خارج سلولی تعیین می کنند که کدام سلول ها می توانند این ترکیبات را درونی سازی و پردازش کنند.
با تغییر نسبت وزیکول های خارج سلولی به لیپوزوم در فرمول این ترکیب، می توان انتخاب نمود که کدام سلول ها دارو را مصرف کنند. علاوه بر این، سلول های گوناگونی همچون سلول های کلیه، عصب و سلول های تخمدان می توانند ذرات ترکیبی را بدون هیچ نوع اثر سمی یا عوارض جانبی جذب کنند. این عوامل، نقش مهمی در طراحی داروهای جدید بر عهده دارند برای اینکه ترکیبات باید بتوانند فقط سلول های بیمار بدن را هدف قرار دهند و عوارض جانبی ناخواسته را محدود کنند.
پژوهشگران در مرحله بعد، به بررسی این مساله پرداختند که اگر فرمول ترکیب حاوی وزیکول های خارج سلولی، از جمعیت خاصی از سلول های بنیادی باشد و بتواند ترمیم و نجات سلول های سرطان سینه را بهبود ببخشد، چه رخ می دهد. توانایی این نانوذرات در حفظ عملکرد سلول های بنیادی هنگام قرار گرفتن در معرض انواع مختلف سلول های بیمار، نویدبخش توسعه داروهای جدیدی است که سرطان و "بیماری های دژنراتیو"(Degenerative disease) را هدف قرار می دهند.
ویدر افزود: هنوز خیلی زود است که بگوییم ظرفیت سیستم دارورسانی ما در کدام قسمت بالاتر است اما می دانیم که وزیکول های خارج سلولی به دست آمده از "سلول های پروژنیتور"(Progenitor cells)، خاصیت های احیاکننده ذاتی دارند. بنابراین، کاربردهای پزشکی ترمیمی، منطقی ترین راه بنظر می رسد.
با این وجود، پژوهشگران هنوز باید مانند هر فرمول سازی جدید دیگری، تعدادی از موانع را برطرف کنند تا این بستر درمانی بصورت تجاری در دسترس قرار بگیرد. یافته های این پژوهش، ظرفیت دارورسانی در آینده را برای بیماری هایی که درمان آنها دشوار است، نشان می دهند.
این پژوهش، در مجله "Advanced Healthcare Materials" به چاپ رسید.




منبع:

1400/07/23
10:02:09
0.0 / 5
218
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۲ بعلاوه ۵
newweblog.ir - حقوق مالکیت معنوی سایت نیو وبلاگ محفوظ است

نیو وبلاگ

وبلاگ عمومی